فید و دور را حدس نزنید، حساب کنید

اگر فید و دور را حدسی تنظیم کنید، یا تیغه می‌سوزد و می‌شکند، یا سطح کار خراب می‌شود. خبر خوب این است که با دو فرمول ساده یک نقطهٔ شروع مطمئن پیدا می‌کنید و بعد از روی شکل براده آن را دقیق‌تر می‌کنید.

بار براده چیست؟

بار براده یعنی ضخامت براده‌ای که هر لبهٔ تیغه در هر دور برمی‌دارد و بر حسب میلی‌متر بیان می‌شود. اگر بار براده خیلی کم باشد، تیغه به‌جای بریدن روی متریال می‌ساید، داغ می‌شود و زود کند می‌شود. اگر خیلی زیاد باشد، به تیغه و دستگاه فشار می‌آید و ممکن است تیغه بشکند.

دو فرمول اصلی

• سرعت پیشروی (میلی‌متر بر دقیقه) = دور اسپیندل × تعداد شیار تیغه × بار براده
• دور اسپیندل (دور بر دقیقه) = (سرعت برش بر حسب متر بر دقیقه × ۱۰۰۰) ÷ (۳٫۱۴ × قطر تیغه بر حسب میلی‌متر)

عددهای پیشنهادی بار براده و سرعت برش را از کاتالوگ سازندهٔ تیغه بگیرید و برای دستگاه‌های رومیزی از حد پایین بازهٔ پیشنهادی شروع کنید.

مثال: آلومینیوم ۶۰۶۱

فرض کنید با تیغهٔ کاربایدی تک‌شیار ۶ میلی‌متری و تریمری کار می‌کنید که کمترین دورش ۱۰٬۰۰۰ دور بر دقیقه است. با بار براده ۰٫۰۴ میلی‌متر:

۱۰٬۰۰۰ × ۱ × ۰٫۰۴ = ۴۰۰ میلی‌متر بر دقیقه

عمق هر پاس را کم بگیرید، مثلاً ۰٫۳ تا ۰٫۵ میلی‌متر، و با فوت هوا یا کمی روان‌کار براده را از مسیر برش دور کنید تا به لبهٔ تیغه جوش نخورد.

مثال: چوب و MDF

دستگاه‌های لیدسکرودار سرعت پیشروی محدودی دارند. برای اینکه بار براده کافی بماند، به‌جای بالا بردن پیشروی، دور را پایین بیاورید یا از تیغهٔ کم‌شیارتر استفاده کنید. با تیغهٔ تک‌شیار ۶ میلی‌متری، دور ۱۲٬۰۰۰ و بار براده ۰٫۱ میلی‌متر:

۱۲٬۰۰۰ × ۱ × ۰٫۱ = ۱٬۲۰۰ میلی‌متر بر دقیقه

از شکل براده بفهمید

هر بار که تنظیمی جواب داد، آن را برای همان متریال و تیغه یادداشت کنید. چند پروژه بعد، جدول فید و دور مخصوص دستگاه خودتان را دارید.